Warszawa 2004, wyd. 1, format 130 x 210 mm, objętość 279 str., oprawa miękka

"Ze Słowianami jak z pszczołami, nigdy nic nie wiadomo..."- uważają Amerykanie. I ciągną do nas jak do miodu, co udowadnia 27 opowiadań z życia polskich emigrantów w Nowym Jorku lat 80-tych. Zamiast analizy społeczno-politycznej z martyrologią w tle, pełne humoru obrazki codzienności byłych mieszkańców "najweselszego baraku w ludowym obozie", którzy nie dają się życiu i są w stanie przetrwać za wszelka cenę. Autorka, ceniona malarka i popularna postać naszego show-biznesu, była i widziała. Wszystkim dostaje się po równo, bo głupotę, pazerność, brak gustu i poczucie wyższości prezentują zarówno Polacy, jak i Amerykanie. Na styku obu kultur można pęknąć ze śmiechu albo załamać ręce. Na szczęście Bakuła wybiera to pierwsze. I dobrze, bo okazuje się, że nieporozumienia biorą się z fałszywych wyobrażeń i stereotypów.