Interwałowy trening hipoksyczny

Warszawa, Warszawa 2003, wyd. 1, format 165 x 240, objętość 99 str., oprawa miękka

Podczas wzmożonej aktywności ruchowej oraz w warunkach środowiska charakteryzującego się obniżoną zawartością tlenu w powietrzu, w organizmie człowieka rozwija się przejściowy stan, określany terminem hipoksji. Różnorodne pod względem wielkości stany hipoksyczne, powstają najczęściej w trakcie wykonywania wysiłków fizycznych, kiedy to, dochodzi do zachwiania równowagi między szybko narastającym zapotrzebowaniem energetycznym organizmu, a możliwością jego zaspokojenia w drodze metabolizmu tlenowego. Hipoksja, towarzysząca wysiłkowi fizycznemu, jest podstawowym bodźcem wywołującym proces adaptacji organizmu sportowca, a zatem prowadzącym do uzyskania oczekiwanego efektu treningu. Efekty połączenia zmian adaptacyjnych zachodzących w organizmie sportowca, będące następstwem różnorodnych zestawień stanów hipoksycznych lub też, potęgowanie działania obciążeń treningowych przez sztucznie wywołaną hipoksję pozwała, na modyfikowanie oraz przyspieszanie procesu adaptacji. Ma to, szczególne znaczenie w przypadku spowolnienia procesu adaptacji wynikającego z osłabienia oddziaływania stale stosowanego bodźca. Powyższe zjawisko ma ważne znaczenie praktyczne, ale nie jest jednak dostatecznie dobrze poznane tak pod względem mechanizmów biochemicznych i fizjologicznych, jak i specyfiki towarzyszącej jego występowaniu podczas różnych wysiłków fizycznych. Obecnie obserwuje się znaczne zainteresowanie tym zjawiskiem, o czym świadczą coraz częstsze badania eksperymentalne poświęcone hipoksji. Jednocześnie obserwuje się coraz szersze stosowanie różnorodnych form przygotowania hipoksycznego zarówno w sporcie jak i medycynie klinicznej.

Jedną z najbardziej efektywnych form przygotowania hipoksycznego stosowanego w praktyce jest tzw. „interwałowy trening hipoksyczny”, polegający na regularnie powtarzanych seansach wywołujących sztucznie hipoksję przerywaną.