Gdańsk 2003, wydanie 2 poszerzone i uzupełnione, format 165 x 235 mm, objętość 228 str., oprawa miękka

Monografia omawia zagadnienie wpływu ćwiczeń szczególnie gimnastycznych na postęp w usprawnianiu ruchowym dzieci autystycznych. Założono, że odpowiedni dobór ćwiczeń może w jakimś stopniu być środkiem terapii dla tych dzieci. Przedstawiono w opracowaniu 5-letni eksperyment, który miał wykazać zasadność wpływu ćwiczeń na postępy ruchowe, a w niektórych przypadkach na zmiany zachowania. Opracowano metodę stymulowanych seryjnych powtórzeń ćwiczeń i zastosowano ją w terapii ruchowej. Przedstawiono wyniki badań 22 dzieci autystycznych, w tym 6 dziewczynek, zwracając szczególną uwagę na stosowanie metody, której głównym atutem jest intensyfikacja ćwiczeń. Stwierdzono u wszystkich postęp w opanowaniu umiejętności ruchowych (motoryki) jak również pozytywne zmiany w zachowaniu. Spektakularnymi osiągnięciami są: umiejętności jazdy na rowerze, samodzielny chód, przewrót w przód, podskoki i bieg, ćwiczenia wykonywane na polecenie, marszobieg z opiekunem i inne. Ćwiczenia przyczyniły się do zwiększenia wydolności fizycznej, która jest porównywalna z dziećmi zdrowymi. Badania biochemiczne wykazały konieczność dalszej eksploracji w celu uchwycenia mechanizmów przemiany materii.

Wydanie drugie zostało uzupełnione i poszerzone o dodatkowe treści, które na bieżąco uaktualniano. Jest ono pełniejsze, wzbogacone uzyskanymi wynikami dotyczącymi wpływu terapii ruchowej na sferę motoryki dziecka. W podsumowaniu pokazano możliwości, które otwierają się przed uczelniami wychowania fizycznego w kształceniu terapeutów ruchu.